من اگه می تونستم ۳۰ ساعت قطعی آب رو تحمل کنم، جمع میکردم میرفتم همون دهه ی اول و دوم قرن سیزده هجری بدنیا میومدم که حداقل نخواد درس بخونم.

افسردگی بخاطر اتفاقات ۱۲ روز پیش تا الان و نبود میم، خانه را تبدیل کرده به بلبشویی که جورابم را هم نمیتوانستم در آن پیدا کنم. کم دیرم نشده بود که یادم افتاد یک جفت باید توی کیف روی دوشی ام داشته باشم. و خب سراغ کیفم که رفتم دیدم پر از دستمال کاغذی های مچاله است و یک بطری آب معدنی نصفه و ته برگ کارت پرواز های ساعت ۶ صبح روز ۱۳ دی. و خب یک آن دوباره یخ کردم. طبیعت زخم های عمیق این است که خیلی راحت دوباره سر باز میکنند.

دلچسب ترین چیدمان و دکوراسیون ورودی آپارتمان، حضور کفش های جفت شده اش کنار پادری است.

ای کسانی که کالسکه ی بچه تون رو توی صحن ها و روی فرش های حرم می برید، آیا کالسکه رو روی فرش اتاق پذیرایی خونه تون هم میارید یا دم در پارکش میکنین؟

دختر دایی در گروه خانواده پرسیده "حاضرید یک آپارتمان چند واحدی در فلان شهر بخریم و همه باهم آنجا زندگی کنیم؟" آن هم در گروهی مجازی که هر چند روز یک بار در آن چاقوکشی و گروگان گیری اتفاق می افتد.

نو هانی. تنک یو وری وری ماچ.

+ لولی! لولی! آلاهاهــا!

که یعنی: خاله [جان]! خاله [جان]! هلیکوپتر [ام را به تماشا بنشین]!

از یک جایی به بعد دیگر رودربایستی با خودت را کنار میگذاری و تسلیم می شوی. آنجاست که اول قرص دیکلوفناک ۵۰ و (یا هر مسکن دیگرای) را می اندازی بالا و بعد برای شستن حمام و سرویس بهداشتی دست بکار می شوی.

نشون به این نشون که از دیشب حدود ساعت ۸ تا همین الان هنوز نوبت استفاده از ماشین لباسشویی جهت شستن لباس ها به ما نرسیده :)

درست کردن یک تغار سالاد شیرازی، کشیدن یک بخیه ی ۱۰+ سانتی، انداختن یک سفره ی ۱۴ نفره و نگه داشتن غذا برای ۴ نفری که به ناهار نرسیده اند، گرداندن یومونچه دور حیاط و دور هال و دور ستون با سه چرخه و کامیون و روی دوش تا وقتی که خون به درستی به دو قسمت سلول های سازنده و پلاسما تقسیم شود، دم کردن چایی و دمنوش به صورت یکی در میان، منچ بازی کردن و گاز گرفتن بازوی خاله بخاطر اینکه عمدا چند بار صفحه ی بازی را بهم زد، ۵ بار پهن شدن سفره ی غذا.

مثلا من خودم باشم و تو هم خودت باشی. مثلا من همان دختر خانه ای باشم که تا مهمان می آید می چپد توی اتاق و عمرا برای دیدار مهمان های عید دیدنی پایین نمی آید و هیچ عروسی و مهمانی و ختم فامیل های دوری نمی رود. و تو هم همان پسری باشی که اهل عید دیدنی و مهمانی و عروسی و ختم فامیل های دور نیست و اینطوری باشد که قصه بهم رسیدنمان بدون هیچ فراز و فرودی اینقدر به درازا بکشد.

الان فقط بو کردن اون پاک کن ژله ایا که بوی ادامس میداد و جای پاک کردن گند میزد به کاغذ، میتونه حالم رو خوب کنه.